[[{"content_id":648144,"content_number":0,"portal_id":155,"lang_id":"fa","content_title":"فرا رسیدن اربعین سالار شهیدان اباعبدالله الحسین(ع) را تسلیت عرض می کنیم.","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"اربعین حسینی","content_summary_fill":1,"content_body":"اربعین حسینی چهلمین روز پس از شهادت امام حسین(ع) در روز عاشورای سال ۶۱ق که با ۲۰ صفر مصادف است. براساس برخی از نقل‌ها، اسیران کربلا روز ۲۰ صفر سال ۶۱ قمری در بازگشت از شام، برای زیارت مدفن امام حسین(ع) به کربلا رفتند؛ البته گروهی از علما همچون شیخ مفید و شیخ طوسی تصریح کرده‌اند که اسرا در بازگشت از شام به مدینه رفتند. همچنین جابر بن عبدالله انصاری، در این روز به‌عنوان اولین زائر بر سر مزار امام حسین(ع) حاضر شده است. براساس قول مشهور، سر امام حسین(ع)، در روز اربعین به بدنش در کربلا ملحق شد.\r\n\r\nزیارت اربعین از اعمال خاص این روز است و بنابر روایتی از امام حسن عسکری(ع) از نشانه‌های مؤمن دانسته شده است.\r\n\r\n۲۰ صفر در ایران تعطیل رسمی است و شیعیان در این روز عزاداری می‌کنند. پیاده‌روی اربعین شیعیان به سوی کربلا، یکی از گسترده‌ترین مراسم عزاداری شیعیان بوده و در زمره بزرگترین اجتماعات مذهبی جهان قرار گرفته است.\r\n\r\nریشه تاریخی\r\n\r\nهمچنین ببینید: دلیل بزرگداشت اربعین امام حسین(ع)\r\n\r\nاربعین به معنای چهلم است و ۲۰ صفر را که چهل روز بعد از شهادت امام حسین(ع) در روز عاشورا است، اربعین حسینی یا روز اربعین می‌نامند.[۱] طبق نقل‌های تاریخی، جابر بن عبدالله انصاری،‌ صحابی پیامبر اسلام(ص)، به همراه عطیه عوفی در اولین چهلم شهادت امام حسین(ع) به‌عنوان اولین زائر بر سر مزار امام حسین(ع) حاضر شده و قبر امام حسین را زیارت کرده است.[۲] بنابه نقل کتاب «لهوف»، بازماندگان حادثه کربلا نیز در این روز به کربلا بازگشته و قبر امام حسین(ع) و سایر شهدای کربلا را زیارت کرده‌اند.[۳]\r\n\r\nبازگشت اسیران کربلا\r\n\r\nمقالهٔ اصلی: اسیران کربلا\r\n\r\nسید ابن طاووس در لهوف نقل کرده است هنگامی که اسیران کربلا در راه بازگشت از شام، به عراق رسیدند، به راهنمایشان گفتند «ما را از راه کربلا ببر». هنگامی که آنها به قتلگاه رسیدند، جابر بن عبدالله انصاری و برخی از بنی‌هاشم را دیدند که برای زیارت قبر امام حسین(ع) آمده بودند. پس با گریه و اندوه مجلس عزایی برپا کردند و پس از چند روز به مدینه بازگشتند.[۴] البته سید ابن طاووس تاریخ ورود به کربلا را ذکر نکرده است. وی در کتاب اقبال الاعمال ورود اسرا به کربلا و همچنین مدینه در روز اربعین را بعید دانسته است.[۵]\r\n\r\nسید محمدعلی قاضی طباطبایی (۱۲۹۳-۱۳۵۸ش) در کتاب تحقیق درباره اولین اربعین سیدالشهداء(ع)، بازگشت اسرا به کربلا در اولین اربعین را درست دانسته است.[نیازمند منبع] برخی نیز با توجه به شواهد و قراینی همچون درستی احتمال الحاق سر امام حسین(ع) به بدنش در روز اربعین، محل دفن سر و وجه استحباب زیارت اربعین حضور اسرا در کربلا را پذیرفتنی دانسته‌اند.[۶]\r\n\r\n \r\n\r\n\r\n\r\n\t\r\n\t\t\r\n\t\t\tسال ۶۰ قمری\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۵ رجب\r\n\t\t\tمرگ معاویه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۲۸ رجب\r\n\t\t\tخروج امام حسین (ع) از مدینه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۳ شعبان\r\n\t\t\tورود امام(ع) به مکه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۰ رمضان\r\n\t\t\tرسیدن نخستین نامه‌های کوفیان به امام(ع)\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۲ رمضان\r\n\t\t\tرسیدن ۱۵۰ نامه از کوفیان به امام(ع) توسط قیس بن مُسْهِر، عبدالرحمان ارحبی و عُمارَة سَلُولی\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۴‌رمضان\r\n\t\t\tوصول نامه سران و اهالی کوفه به امام(ع) توسط هانی بن هانی سبیعی و سعید بن عبدالله حنفی\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۵ رمضان\r\n\t\t\tخروج مسلم از مکه به سوی کوفه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۵ شوال\r\n\t\t\tورود مسلم بن عقیل به کوفه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۱ ذی‌القعده\r\n\t\t\tنامه مسلم‌بن عقیل به امام حسین و دعوت از ایشان برای آمدن به کوفه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۸ ذیحجه\r\n\t\t\tخروج امام حسین(ع) از مکه و قیام مسلم بن عقیل در کوفه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۹ ذیحجه\r\n\t\t\tشهادت مسلم بن عقیل در کوفه\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\tسال ۶۱ قمری\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱ محرم\r\n\t\t\tیاری خواستن امام از عبیدالله بن حر جعفی و عمرو بن قیس در قصر بنی‌مقاتل\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۲ محرم\r\n\t\t\tورود کاروان امام(ع) به کربلا\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۳ محرم\r\n\t\t\tورود عمر بن سعد به کربلا با سپاه چهار هزار نفری\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۶ محرم\r\n\t\t\tیاری خواستن حبیب بن مظاهر از بنی اسد برای یاری امام حسین(ع) و ناکامی او در این مأموریت\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۷ محرم\r\n\t\t\tبستن آب بر روی امام حسین(ع) و یارانش و پیوستن مسلم بن عوسجه به امام حسین(ع)\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۹ محرم\r\n\t\t\tورود شمر بن ذی الجوشن به کربلا و امان‌نامه شمر به فرزندان ام‌البنین\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۹ محرم\r\n\t\t\tاعلام جنگ لشکر عمر سعد به امام(ع) و مهلت خواستن حضرت از عمر سعد\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۰ محرم\r\n\t\t\tواقعه عاشورا و شهادت امام حسین(ع)، اهل بیت(ع) و یارانش\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۱ محرم\r\n\t\t\tحرکت اسرا به سوی کوفه و دفن شهدا توسط بنی اسد (از اهل غاضریه)\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۲ محرم\r\n\t\t\tورود کاروان اسیران کربلا به کوفه (دفن شهدا بنابر نقلی)\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱۹ محرم\r\n\t\t\tحرکت کاروان اسیران از کوفه به شام\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۱ صفر\r\n\t\t\tورود اهل بیت(ع) و سر امام حسین(ع) به شام\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t۲۰ صفر\r\n\t\t\tاربعین حسینی و بازگشت اهل بیت امام(ع) به کربلا(بنا به نقلی) و مدینه(به نقل دیگر)\r\n\t\t\r\n\t\t\r\n\t\t\t\r\n\t\t\t \r\n\t\t\t\r\n\t\t\r\n\t\r\n\r\n\r\n\r\nشیخ مفید[۷] و شیخ طوسی[۸] و کفعمی[۹] تصریح کرده‌اند که کاروان اهل بیت (ع)، پس از برگشت از شام، به مدینه رفته‌اند نه کربلا. گروهی مانند محدث نوری[۱۰] و شیخ عباس قمی[۱۱] نیز معتقدند به دلیل دوری مسافت، ممکن نیست بازماندگان کربلا چهل روز بعد از عاشورا به کربلا بازگشته باشند؛ زیرا پیمودن مسیر کوفه تا شام و سپس بازگشت به کربلا در مدت زمان ۴۰ روز، برای کاروان اسرای کربلا ممکن نبوده است. علاوه بر این برخی بر این باورند که گزارش معتبری نیز بر اثبات این رویداد در دست نیست.[۱۲]\r\n\r\nگروهی نیز ضمن پذیرش اصل بازگشت کاروان اسرای بازماندگان به کربلا در مسیر شام به مدینه، زمان آن را حدود پایان صفر و اوایل ربیع الاول و یا زمانی بعد از آن دانسته‌اند.[۱۳] برخی دیگر، اربعین سال‌های بعد را زمان این رویداد شمرده‌اند.[۱۴]\r\n\r\nالحاق سر به بدن\r\n\r\nمقالهٔ اصلی: مقام رأس الحسین\r\n\r\nبراساس نقل مشهور، سر امام حسین(ع) که در روز عاشورا جدا شده بود، در روز اربعین به بدنش در کربلا ملحق شد.[۱۵] این قول مشترک میان بسیاری از مورخان و اندیشمندان شیعه و سنی[۱۶] است.[۱۷]\r\n\r\nابن شهر آشوب سخن سید مرتضی که گفته است «روایت کرده‌اند که سر امام حسین(ع) با جسد در کربلا دفن شد»، نقل کرده و سپس از قول شیخ طوسی نقل کرده است که به سبب ملحق شدن سر امام به بدن و دفن آن، زیارت اربعین توصیه شده است.[۱۸]\r\n\r\nبراساس برخی گزارش‌های حدیثی و تاریخی، سر امام حسین(ع) در حرم امام علی(ع) در نجف، قبرستان بقیع در مدینه، دمشق و مصر دفن شده است.[۱۹]\r\n\r\n\r\nامام حسن عسکری(ع):\r\n\r\n\r\nنشانه های مؤمن پنج چیز است:\r\n\r\n\r\n\tخواندن ۵۱ رکعت نماز، (۱۷ رکعت واجب (نمازهای یومیه) و ۳۴ رکعت مستحب نافله‌های روزانه در هر شب و روز)\r\n\tزیارت اربعین.\r\n\tانگشتر به دست راست کردن.\r\n\tپیشانی را در سجده بر خاک نهادن.\r\n\tبلند گفتن «بسم الله الرحمن الرحیم»[۲۰]\r\n\r\n\r\n\r\nشیخ طوسی، تهذیب الاحکام، ۱۴۰۷ق، ج۶، ص۵۲.\r\n\r\n\r\nزیارت اربعین\r\n\r\nمقالهٔ اصلی: زیارت اربعین\r\n\r\nدر حدیثی از امام حسن عسکری(ع) زیارت اربعین یکی از پنج نشانه برای مؤمن شمرده شده است.[۲۱] زیارت‌نامه‌ای برای روز اربعین از امام صادق(ع) نقل شده است.[۲۲] شیخ عباس قمی این زیارت‌نامه را در مفاتیح الجنان در باب سوم بعد از زیارت عاشورا غیر معروفه، با عنوان زیارت اربعین نقل کرده است.[۲۳]\r\n\r\nبه گفته قاضی طباطبایی زیارت روز اربعین در نزد شیعیان زیارت «مَرَدّ الرَّأس» نیز خوانده می‌شود.[۲۴] مَرَدُ الرأس یعنی بازگرداندن سر، و منظور آن است که در این روز که اسرای اهل بیت به کربلا بازگشتند سر امام حسین(ع) را نیز به کربلا آوردند و دفن کردند.[۲۵]\r\n\r\nراهپیمایی اربعین\r\n\r\nمقالهٔ اصلی: راهپیمایی اربعین\r\n\r\nقاضی طباطبایی در کتاب تحقیق درباره اول اربعین سیدالشهداء می‌نویسد: حرکت به سوی کربلا در روز اربعین از زمان امامان معصوم(ع) در بین شیعیان رایج بوده است و شیعیان حتی در زمان بنی‌امیه و بنی‌عباس نیز به این حرکت مقید بوده‌اند.[۲۶] توصیه به زیارت اربعین باعث شده است که شیعیان به ویژه ساکنان عراق، از نقاط مختلف این کشور به سوی کربلا حرکت کنند. این حرکت که غالباً به صورت پیاده صورت می‌گیرد یکی از پرجمعیت‌ترین راهپیمایی‌ها در جهان شمرده می‌شود. پس از سقوط حزب بعث عراق جمعیت این زائران چند برابر شده است، به طوری که گزارش‌ها از حضور ۱۵ میلیون زائر در سال ۱۳۹۲ش،[۲۷] حدود ۲۰ میلیون در سال ۱۳۹۳ش[۲۸] و ۲۷ میلیون در سال ۱۳۹۴ش خبر داده‌اند.[۲۹]\r\n\r\nآمار وزارت کشور عراق حاکی از آن است که در سال ۱۳۹۲ش دست‌کم یک میلیون و ۳۰۰ هزار زائر خارجی به عراق آمده و در راهپیمایی اربعین شرکت کرده‌اند.[۳۰]","content_html":"

اربعین حسینی<\/b> چهلمین<\/a> روز پس از شهادت<\/a> امام حسین(ع)<\/a> در روز عاشورای<\/a> سال ۶۱ق<\/a> که با ۲۰ صفر<\/a> مصادف است. براساس برخی از نقل‌ها، اسیران کربلا<\/a> روز ۲۰ صفر سال ۶۱ قمری در بازگشت از شام<\/a>، برای زیارت مدفن امام حسین(ع)<\/a> به کربلا<\/a> رفتند؛ البته گروهی از علما همچون شیخ مفید<\/a> و شیخ طوسی<\/a> تصریح کرده‌اند که اسرا در بازگشت از شام به مدینه<\/a> رفتند. همچنین جابر بن عبدالله انصاری<\/a>، در این روز به‌عنوان اولین زائر بر سر مزار امام حسین(ع) حاضر شده است. براساس قول مشهور، سر امام حسین(ع)، در روز اربعین به بدنش در کربلا ملحق شد.<\/p>\n\n

زیارت اربعین<\/a> از اعمال خاص این روز است و بنابر روایتی<\/a> از امام حسن عسکری(ع)<\/a> از نشانه‌های مؤمن<\/a> دانسته شده است.<\/p>\n\n

۲۰ صفر در ایران<\/a> تعطیل رسمی است و شیعیان<\/a> در این روز عزاداری<\/a> می‌کنند. پیاده‌روی اربعین<\/a> شیعیان به سوی کربلا، یکی از گسترده‌ترین مراسم عزاداری شیعیان بوده و در زمره بزرگترین اجتماعات مذهبی جهان قرار گرفته است.<\/p>\n\n

ریشه تاریخی<\/span><\/h2>\n\n
همچنین ببینید: دلیل بزرگداشت اربعین امام حسین(ع)<\/a><\/div>\n\n

اربعین به معنای چهلم<\/a> است و ۲۰ صفر<\/a> را که چهل روز بعد از شهادت امام حسین(ع)<\/a> در روز عاشورا<\/a> است، اربعین حسینی یا روز اربعین می‌نامند.[۱]<\/a><\/sup> طبق نقل‌های تاریخی، جابر بن عبدالله انصاری<\/a>،‌ صحابی پیامبر اسلام(ص)<\/a>، به همراه عطیه عوفی<\/a> در اولین چهلم شهادت امام حسین(ع) به‌عنوان اولین زائر بر سر مزار امام حسین(ع)<\/a> حاضر شده و قبر امام حسین را زیارت کرده است.[۲]<\/a><\/sup> بنابه نقل کتاب «لهوف<\/a>»، بازماندگان حادثه کربلا<\/a> نیز در این روز به کربلا<\/a> بازگشته و قبر امام حسین(ع) و سایر شهدای کربلا<\/a> را زیارت کرده‌اند.[۳]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

بازگشت اسیران کربلا<\/span><\/h3>\n\n
مقالهٔ اصلی: اسیران کربلا<\/a><\/div>\n\n

سید ابن طاووس<\/a> در لهوف<\/a> نقل کرده است هنگامی که اسیران کربلا<\/a> در راه بازگشت از شام<\/a>، به عراق<\/a> رسیدند، به راهنمایشان گفتند «ما را از راه کربلا ببر». هنگامی که آنها به قتلگاه<\/a> رسیدند، جابر بن عبدالله انصاری<\/a> و برخی از بنی‌هاشم<\/a> را دیدند که برای زیارت قبر امام حسین(ع)<\/a> آمده بودند. پس با گریه و اندوه مجلس عزایی برپا کردند و پس از چند روز به مدینه<\/a> بازگشتند.[۴]<\/a><\/sup> البته سید ابن طاووس تاریخ ورود به کربلا را ذکر نکرده است. وی در کتاب اقبال الاعمال<\/a> ورود اسرا به کربلا و همچنین مدینه در روز اربعین را بعید دانسته است.[۵]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

سید محمدعلی قاضی طباطبایی<\/a> (۱۲۹۳-۱۳۵۸ش) در کتاب تحقیق درباره اولین اربعین سیدالشهداء(ع)<\/a>، بازگشت اسرا به کربلا در اولین اربعین را درست دانسته است.[نیازمند منبع<\/a><\/i>]<\/span><\/sup><\/span> برخی نیز با توجه به شواهد و قراینی همچون درستی احتمال الحاق سر امام حسین(ع)<\/a> به بدنش در روز اربعین، محل دفن سر و وجه استحباب زیارت اربعین حضور اسرا در کربلا را پذیرفتنی دانسته‌اند.[۶]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

 <\/div>\n\n
\n\n\t\n\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t
سال ۶۰ قمری<\/a><\/span><\/span><\/th>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۵ رجب<\/a><\/td>\n\t\t\tمرگ معاویه<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۲۸ رجب<\/a><\/td>\n\t\t\tخروج امام حسین (ع)<\/a> از مدینه<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۳ شعبان<\/a><\/td>\n\t\t\tورود امام(ع) به مکه<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۰ رمضان<\/a><\/td>\n\t\t\tرسیدن نخستین نامه‌های کوفیان<\/a> به امام(ع)<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۲ رمضان<\/a><\/td>\n\t\t\tرسیدن ۱۵۰ نامه از کوفیان به امام(ع) توسط قیس بن مُسْهِر<\/a>، عبدالرحمان ارحبی<\/a> و عُمارَة سَلُولی<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۴‌رمضان<\/a><\/td>\n\t\t\tوصول نامه سران و اهالی کوفه به امام(ع) توسط هانی بن هانی سبیعی<\/a> و سعید بن عبدالله حنفی<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۵ رمضان<\/a><\/td>\n\t\t\tخروج مسلم<\/a> از مکه به سوی کوفه<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۵ شوال<\/a><\/td>\n\t\t\tورود مسلم بن عقیل به کوفه<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۱ ذی‌القعده<\/a><\/td>\n\t\t\tنامه مسلم‌بن عقیل به امام حسین و دعوت از ایشان برای آمدن به کوفه<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۸ ذیحجه<\/a><\/td>\n\t\t\tخروج امام حسین(ع) از مکه<\/a> و قیام مسلم بن عقیل در کوفه<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۹ ذیحجه<\/a><\/td>\n\t\t\tشهادت مسلم بن عقیل در کوفه<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
سال ۶۱ قمری<\/a><\/span><\/span><\/th>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tیاری خواستن امام از عبیدالله بن حر جعفی<\/a> و عمرو بن قیس<\/a> در قصر بنی‌مقاتل<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۲ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tورود کاروان امام(ع) به کربلا<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۳ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tورود عمر بن سعد<\/a> به کربلا<\/a> با سپاه چهار هزار نفری<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۶ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tیاری خواستن حبیب بن مظاهر<\/a> از بنی اسد<\/a> برای یاری امام حسین(ع) و ناکامی او در این مأموریت<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۷ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tبستن آب بر روی امام حسین(ع) و یارانش و پیوستن مسلم بن عوسجه<\/a> به امام حسین(ع)<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۹ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tورود شمر بن ذی الجوشن<\/a> به کربلا و امان‌نامه شمر<\/a> به فرزندان ام‌البنین<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۹ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tاعلام جنگ لشکر عمر سعد به امام(ع) و مهلت خواستن حضرت از عمر سعد<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۰ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tواقعه عاشورا<\/a> و شهادت امام حسین(ع)، اهل بیت(ع) و یارانش<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۱ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tحرکت اسرا به سوی کوفه و دفن شهدا توسط بنی اسد<\/a> (از اهل غاضریه<\/a>)<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۲ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tورود کاروان اسیران کربلا<\/a> به کوفه (دفن شهدا بنابر نقلی)<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱۹ محرم<\/a><\/td>\n\t\t\tحرکت کاروان اسیران از کوفه به شام<\/a><\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۱ صفر<\/a><\/td>\n\t\t\tورود اهل بیت(ع) و سر امام حسین(ع) به شام<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
۲۰ صفر<\/a><\/td>\n\t\t\tاربعین حسینی<\/a> و بازگشت اهل بیت امام(ع) به کربلا(بنا به نقلی) و مدینه(به نقل دیگر)<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t\t
\n\t\t\t
 <\/div>\n\t\t\t<\/td>\n\t\t<\/tr>\n\t<\/tbody>\n<\/table>\n<\/div>\n\n

شیخ مفید<\/a>[۷]<\/a><\/sup> و شیخ طوسی<\/a>[۸]<\/a><\/sup> و کفعمی<\/a>[۹]<\/a><\/sup> تصریح کرده‌اند که کاروان اهل بیت (ع)، پس از برگشت از شام، به مدینه رفته‌اند نه کربلا. گروهی مانند محدث نوری<\/a>[۱۰]<\/a><\/sup> و شیخ عباس قمی<\/a>[۱۱]<\/a><\/sup> نیز معتقدند به دلیل دوری مسافت، ممکن نیست بازماندگان کربلا چهل روز بعد از عاشورا به کربلا بازگشته باشند؛ زیرا پیمودن مسیر کوفه<\/a> تا شام<\/a> و سپس بازگشت به کربلا در مدت زمان ۴۰ روز، برای کاروان اسرای کربلا ممکن نبوده است. علاوه بر این برخی بر این باورند که گزارش معتبری نیز بر اثبات این رویداد در دست نیست.[۱۲]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

گروهی نیز ضمن پذیرش اصل بازگشت کاروان اسرای بازماندگان به کربلا در مسیر شام<\/a> به مدینه، زمان آن را حدود پایان صفر<\/a> و اوایل ربیع الاول<\/a> و یا زمانی بعد از آن دانسته‌اند.[۱۳]<\/a><\/sup> برخی دیگر، اربعین سال‌های بعد را زمان این رویداد شمرده‌اند.[۱۴]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

الحاق سر به بدن<\/span><\/h3>\n\n
مقالهٔ اصلی: مقام رأس الحسین<\/a><\/div>\n\n

براساس نقل مشهور، سر امام حسین(ع) که در روز عاشورا<\/a> جدا شده بود، در روز اربعین<\/a> به بدنش در کربلا ملحق شد.[۱۵]<\/a><\/sup> این قول مشترک میان بسیاری از مورخان و اندیشمندان شیعه<\/a> و سنی<\/a>[۱۶]<\/a><\/sup> است.[۱۷]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

ابن شهر آشوب<\/a> سخن سید مرتضی<\/a> که گفته است «روایت کرده‌اند که سر امام حسین(ع) با جسد در کربلا دفن شد»، نقل کرده و سپس از قول شیخ طوسی<\/a> نقل کرده است که به سبب ملحق شدن سر امام به بدن و دفن آن، زیارت اربعین<\/a> توصیه شده است.[۱۸]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

براساس برخی گزارش‌های حدیثی و تاریخی، سر امام حسین(ع) در حرم امام علی(ع)<\/a> در نجف<\/a>، قبرستان بقیع<\/a> در مدینه<\/a>، دمشق<\/a> و مصر<\/a> دفن شده است.[۱۹]<\/a><\/sup><\/p>\n\n

\n
امام حسن عسکری(ع)<\/a>:<\/div>\n\n
\n

نشانه های مؤمن پنج چیز است:<\/p>\n\n